خبر خیر تو از نقل رفیقان سخت است

حفظ حالات من و طعنه ی آنان سخت است

 

لحظه ی بغض نشد حفط کنم چشمم را

در دل ابر نگهداری باران سخت است ....

 

                                                                                      ... کاظم بهمنی

 

 

بعد از تو ، قطره قطره ترانه هایم را به آسمان سپردم تا بغض های تنهائیم را در تمام جهان ، منتشر کند ... من ، بعد از تو چون کوه بر افراشته ای هستم که در ناشناخته ترین مختصات نقشه ات ، سال ها فرسوده شدن را تجربه می کنم در هوای تکرار یک رَد پا ... ؛

عاشقانه ترین بهانه ام برای گریستن ، تنها چند یادگاری و گل های سرخی ست که مانند دیوار چین مرا از هجوم وحشیانه ی تیک تاک ساعت ، نجات می دهد  ...  من مانده ام با سوال های کهنه ام که مانند موریانه ها تمام حجم ذهنم را می بلعند ... من مانده ام و تصاویری از تو که انگار در سانس های مدام چشمانم اکران می شوند ... من مانده ام و درد که دیگر اتفاق عجیبی نیست ، حتی آنقدر عجیب نیست که نزدیک ترین اطرافیانم را کنجکاو کند ... ؛

 

اینجا که من هستم هوا بارانی ست و زمستان ، یعنی فصل آغاز تو زود تر از موعد فرا رسیده است ... اینجا که من هستم دنیا در گوشه ی دنج یک اتاق خلاصه می شود و اکتشاف خورشید از میان پرده های تاریکی ، بی شک احمقانه ترین لحظه ی تاریخ من خواهد بود ... ؛

 

با این همه سفر همیشه ، ناگزیر بود برای تو که مقصد تمام رفتن هایم بودی ... همیشه سکوت کردم و می دانستی ... همیشه سکوتم از رضایت نبود ؛

 

من با تو

هر قدم ، یک بوسه

هم نفس  ...

ملموس ترین شعر های عاشقانه ام را

در خیابان های پائیز

می خواندم

و دستانم

که در بیکران اندام زنانه ات گم می شد

 

تنها خدا بین ما بود

 

                                                                                 ...  پویا حسین خانی

 

 

یک گفتگوی صمیمی در ارتباط با شادمهر ، ترانه و زندگی شخصی ام

 


شنبه ٩ مهر ۱۳٩٠ | ٥:٥٩ ‎ب.ظ | پویا حسین خانی | نظرات () |